“สงวนลิขสิทธิ์ ตามพรบลิขสิทธิ์ 2539 ห้ามผู้ใดละเมิดไม่ว่าการลอกเลียน
หรือการนำส่วนหนึ่งส่วนใดของภาพ และ ข้อความ  ในไดอารี่แห่งนี้ไปใช้ ทั้งโดยเผยแพร่และอ้างอิง
โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร จะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด”

แปลกเนอะ ที่บ่อยครั้ง เราปล่อยให้ความซับซ้อนในการใช้ชีวิตเมือง

มีผลให้ความคิดเราซับซ้อน และ ทับซ้อนไปโดยไม่รู้ตัว

เรามักจะปล่อยให้มันเป็นไป โดยคิดว่า ความคิดเหล่านั้น มันคงเงียบเสียงไปเอง

แต่เราไม่ได้คิดต่อไปว่า มันจะมีผลกระทบต่อเรามากน้อยเพียงใด

ปล่อยให้มันเบียดเบียนตัวเราเอง บดบัง และ บิดเบือน ความรู้สึกแท้ๆ ของเราอย่างไร

แน่นอน มันย่อมมีผล เพียงแต่ว่า เราระลึกรู้ ถึงเหตุที่มาของมันได้หรือไม่ ก็เท่านั้น

ไม่ใช่สิ่งแปลก ในสังคมเมือง ที่คนส่วนใหญ่มักเป็นแบบนี้

การมีชีวิตที่รีบเร่ง ฟุ้งเฟ้อ มักง่าย และ หงุดหงิดง่ายกับสิ่งรอบตัว ....

เหตุคือ ความคิดว่า “ช่างมัน” และคิดเสียว่า เดี๋ยวมันก็ผ่านพ้นไป

(ขยันมั้ยคะ พรีมมี่จังคนนี้) 

ถ้าเพียงแต่เราจัดการกับความคิดเหล่านั้น

รู้ถึงความรู้สึกนึกคิดจริงที่เกิดขึ้น เห็นสภาพตามความเป็นจริง ยอมรับได้ตามจริง มันคงไม่ใช่ปัญหาใดๆ

บางที เราอาจลืมนึกไปว่า

ในสังคมแคบๆ ที่สับสนวุ่นวายเช่นนี้

ช่องว่างของชีวิต ที่ในความเป็นจริงแทบจะไม่มีเอาเสียเลย

มันได้กัดกินเวลาของเรา และ ความเป็นตัวเราไปไม่มากก็น้อย .. โดยเปล่าประโยชน์

แต่ ช่องว่างทางความรู้สึก และ ความใกล้ชิดกัน  กลับยิ่งทิ้งระยะให้ห่างไกล

เพราะถูกการละเลย เนื่องจากความล้า เหนื่อยอ่อน ของแต่ละคน

ช่างน่าเศร้านัก......เรื่องเล็กๆ ที่แสนสำคัญเช่นนี้

/ / /

บ่อยครั้งที่นั่งมองนต แล้วรำลึกถึงตอนที่พรีมยังอยู่ในวัยเดียวกัน

แล้วทำให้สะท้อนในหัวใจ ... แม่ใส่ใจเจ้าน้อยเกินไปนัก

(ฮัลโหล ตำรวจ.... แม่ป๋มทำความสดใส ความร่าเริง ของตัวเองหาย ป๋มเลยอยากขอแจ้งความฮับ)

อาจเป็นว่า นี่ลูกคนที่สองแล้ว ความกระตือรือร้น ความตื่นตัว มันก็มีน้อยลงไปรึ

มันคงเป็นแค่บางส่วน เพราะการเรียนรู้ตอนอุ้มชูลูกคนแรก ทำให้รู้ว่า สิ่งไหนควรใส่ใจ สิ่งไหนควรให้เรียนรู้เอง

ขำเนอะ .... ที่อีกส่วน มันคงเนื่องมาจากอายุ (ยังไม่แก่นะเฟร้ย) และ งานที่เพิ่มมากขึ้น ทั้งราษฎร์ และ หลวง (จริงน๊า)

ตอนมีพรีม กะมีนต มันห่างกันตั้งเกือบสี่ปีนี่นา (ขอยกมาอ้างค่ะ ฮา)

อาการปวดหลัง ยังมีต่อเนื่อง แต่พยายามหลีกเลี่ยงการอุ้มนตเป็นเวลานาน ก็พอเห็นผลให้อาการทุเลาได้บ้าง

ดีจัง.............. 

มีข่าวน่าหวาดเสียว  พี่ที่ทำงานคนนึง (เป็นพี่นะคะ  หึ หึ) ปวดหลังเช่นกัน เรื้อรังมาหลายเดือน

เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว แกเริ่มมีอาการชาขา แปล๊บๆ

ทำให้นึกได้ว่า...หมอที่แม่ปูไปหา เคยบอกว่า ถ้าแปล๊บลงขาเวลาก้มๆ ให้รีบมาหาด่วน กลัวเป็นหมอนรองกระดูก...

ผลปรากฏว่า เธอเข้าโรงพยาบาลค่ะ ผ่าตัดด่วน หมอนรองกระดูกสันหลังแตก !!

ตอนนี้ พักผ่อนอยู่ที่บ้าน หมอให้พักฟื้น 2 เดือน ห้ามนั่ง ได้แค่ นอนกับยืนเท่านั้น

น่ากลัวเนอะ... ทำให้แม่ปูหวาดๆ ต้องคอยสังเกตอาการของตัวเองตลอดเวลา (จิตตกเล็กน้อย อุ อุ)

("แม่นี่ ชอบถ่ายรูปหนูอยู่นั่นแหละ  หนูไม่มีสมาธิรู้มั้ย"..... บ่นแบบนี้ ทีไม่ถ่ายเธอ  เธอก็งอน.... เชอะ)

พูดถึงอาการปวดหลัง แล้วให้นึกถึงการต่อปากต่อคำของเจ้าพรีม

มีอยู่คืนหนึ่ง ก่อนนอน เรานอนกันสามคน ด้วยเหตุผลของพรีมที่บอกว่า

“คืนนี้หนูอยากนอนกับแม่ เพราะหนูคิดถึงแม่”

“อ๋อ คืนอื่นที่ไม่นอนเพราะไม่คิดถึงเหรอ”

“เปล๊า คิดถึงทุกวันแหละ แต่วันนี้อยากนอนกับแม่มากๆ”

“ไม่เป็นไร นอนกับโกว์เมย์ก็ได้ กลัวแม่โกรธเหรอ”

“อือ”

“โธ่ จะโกรธทำไม พรีมนอนห้องโกว์เมย์ แม่กับนตนอนกันสองคนบนเตียงสบายจะตาย

ไม่ต้องกลัวใครถีบด้วย ไม่ต้องกลัวใครเหยียบเท้า เหยียบขาด้วย”

“นะ ให้หนูนอนกับแม่นะคืนนี้”

“อืออออออออออออออ”

“เอ่อ แต่แม่ปวดหลังนะ หนูอย่าเกเรแล้วกัน”

“หนูไม่เกเรหรอกแม่ แม่อ่านนิทานให้หนูฟังสามเล่มก็พอ”

“โห..... โกวเมย์เค้าอ่านให้ฟังบ้างมั้ยนี่”

“อ่านแหละ อ่านทุกคืนเลย”

“ก็ดี น่าจะให้โกว์เมย์อ่านให้ฟังอีกนะคืนนี้”

“แม่อ่ะ ไม่อยากอ่านให้หนูฟังเหรอ”

“อยากสิ แต่ปวดหลังนี่ ทีแม่ปวดหลัง ไม่เห็นสนใจ ไม่เห็นเป็นห่วง ไม่เห็นนวดให้ เหมือนกันเลย พ่อ-ลูก”

“แม่ก็ ก็หนูบอกแม่หลายทีแล้วไง ถ้าแม่ปวดหลังก็ให้บอกหนู หนูก็นวดให้อยู่แล้วแหละ”

พูดไป ขมวดคิ้วไป ทำหน้าขึงขัง นั่งเท้าสะเอวอีกต่างหากค่ะ

ดูอาการแล้ว ชักไม่แน่ใจ ว่าจะทำให้จริงเร้อ

“งั้น นวดหลังให้แม่ก่อนได้มั้ย แล้วค่อยอ่านนิทานให้ฟัง”

“วันนี้หนูง่วงนอนนะแม่ หนูเล่นที่โรงเรียนเนื้อยเหนื่อยเลย”

“อ้าว  ... งั้นแม่เจ็บหลัง ไม่เล่าให้ฟังได้มั้ยอ่ะ”

“หนูอยากฟังนะแม่ นิทานแม่ ฟังแล้วนอนหลับสบ๊ายสบาย หนูหลับปุ๋ยทุกทีแหละ”

โอยยยย ช่างฉอเลาะเสียจริง หึ

“ว๊า งั้นเล่าเร็วๆ นะ เล่าธรรมดาด้วย ปวดหลัง อยากนอนไวๆ”

“ก็ได้ ก็ได้ แล้วไว้หนูจะนวดหลังให้แม่นะ แม่ก็บอกหนูแล้วกัน”

เอออออ  คงได้หรอกนะยัยพรีม

(นินทาหนูอีกละ แม่นะแม่)

/ / /

ออกทะเลไปละ จะเล่าเรื่องนตซะหน่อย เจ่เจ๊ชอบแย่งซีนเรื่อย หุ หุ

ติดไว้ก่อนละกัน สี่โมงละ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก

..............................................................

แด่ทุกทุกวันที่เรารักกัน

แด่ทุกทุกวันที่เรามีกันและกัน

(เก็บมาฝาก)

ในโลกแห่งความจริง

มี เหตุ และ ปัจจัย หลายประการ ที่เชื่อมสัมพันธ์ต่อกัน

เพราะมีสิ่งนี้ จึงเกิดซึ่งสิ่งนั้น

เมื่อยุติซึ่งเรื่องหนึ่ง เป็นเหตุให้เกิดอีกผลลัพธ์หนึ่ง และ ผลสืบเนื่องอีกมากมาย

ความศรัทธาที่บริสุทธิ์ ก็เป็นจุดเริ่มต้นของอีกหลายๆ ผลลัพธ์ ซึ่งสัมพันธ์กัน

ความศรัทธาของคน ต่อการกระทำความดี มีจุดเริ่มต้นที่จิตใจ

เมื่อเริ่มต้นกระทำความดีได้ 1 ครั้ง 

ก็เป็นเหตุให้มีการกระทำสิ่งดีๆ ให้เกิดขึ้นอีกหลาย ๆ ครั้ง เมื่อมีความศรัทธาในตนเอง

การดำรงชีวิตในโลกแห่งความจริง เป็นบททดสอบของชีวิต

เมื่อกาลเวลาผ่านไป

ผลลัพธ์ของแต่ละคนย่อมแตกต่างกัน

เพียงเพราะเหตุแห่งความศรัทธาของคนนั้น มีจุดเริ่มต้นที่ต่างกัน

ท้ายที่สุด คนจะยอมรับได้หรือไม่ว่า

ณ จุดเริ่มต้น เรามีความศรัทธาในตนเองมากระดับไหนกัน

/ / /

(คนนี้ดีกว่า เป้าหมายใหม่ของเลนส์กล้องในมือแม่ อุอุ) 

เคล็ดลับชีวิต

แด่ทุกทุกวันที่ฉันได้ตื่น ลืมตา และ ส่งเสียงทักทายกับใจตัวเอง

.................

สิ่งที่เรียนรู้ในชีวิต  แท้จริง คงจะมีอยู่สองอย่าง

“ได้ทำ”...

แม้ไม่ยังถึงผลสำเร็จ

หากแต่ถ้าได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ สนุกกับการทุ่มเท มุ่งมั่น ตั้งใจ

เหมือนกับการได้ยกระดับความคิด แล การประมาณตน

ให้ตัวเองก้าวสูงขึ้นได้ ........... ก็นับว่ายอด