“สงวนลิขสิทธิ์ ตามพรบลิขสิทธิ์ 2539 ห้ามผู้ใดละเมิดไม่ว่าการลอกเลียน
หรือการนำส่วนหนึ่งส่วนใดของภาพ และ ข้อความ  ในไดอารี่แห่งนี้ไปใช้ ทั้งโดยเผยแพร่และอ้างอิง
โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร จะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด”

ช่วงนี้ พยายามทำตัวเป็นมนุษย์ล่องหน

ไม่ได้แปลว่า ทำตัวไม่ให้ใครเห็นนะคะ

แต่หมายความว่า ทำตัวให้เป็นเสมือนธาตุอากาศ เป็นหนึ่งเดียวกัน ไม่มีตัวตน ว่าง เบา สบาย

ไม่ยึดติดอะไร ไม่อยากมี ไม่อยากได้สิ่งใดทั้งนั้น

เพราะจริงๆ แล้ว ถ้าคิดดีๆ

ยามใดที่เราได้หลับสนิท นอนพักผ่อนอย่างที่ควรจะเป็น เราก็จะรู้สึกว่าง เบา อย่างนั้นเหมือนกัน

เลยชักคิดอยากให้เป็นแบบนั้น ยามลืมตาบ้าง

ไม่เก็บสะสมสิ่งใด ให้รกรำคาญใจ มันก็แค่ผ่านมา แล้วก็ผ่านไป ไม่มีอะไรจริงสักอย่าง

คิดเสียว่า เพียงแต่ ถ้าเมื่อใด ได้มีโอกาสพบพานอะไรก็ตาม ที่แวะเวียนมาใกล้ชิด

เข้ามาอยู่ใกล้ ผูกพัน เพียงสิ้นสุดวัน ตอนนอนหลับ มันก็สิ้นกัน

คิดแบบนี้ อาจได้สนุก และ มีความสุข สดใสขึ้นได้

อย่างน้อย ก็ทำมาได้ตั้งแต่วันเสาร์ละ เย้

.......................................

อยู่กับเด็กๆ ก็ดีแบบนี้

ถ้าเราสังเกตดีๆ พฤติกรรม ความรู้สึกนึกคิดของเค้า

เราจะซึมซาบอะไรได้มากมาย เกิดพลังทั้งกายและใจ อย่างมหาศาล

เพราะอะไรรู้มั้ยคะ

. ..

เด็กๆ น่ะ เค้ามีแต่ปัจจุบันนี้  เท่านั้น

....

พอมานั่งคิด

ปัจจุบันนี้  เราทำให้ลูกเรียนรู้จักความสุขเล็กๆ ที่มาพร้อมกับชีวิตที่เรียบง่ายหรือยัง

แต่ที่สำคัญ คือ ตัวเราเองต่างหาก

เพราะสายตาลูก มักจะมองมาที่เราเป็นความสนใจแรก.. เ ส ม อ

เริ่มจากตัวเราดีกว่า ดูแลตัวเองให้มีความสุขเล็กๆ ได้เป็นประจำหรือไม่

ถ้ามัวแต่นั่งรอความสุขใหญ่ๆ ชั่วชีวิตหนึ่ง คงมีได้ไม่กี่ครั้ง

สู้มาประกันความสุขในชีวิต ด้วยตัวเราเอง ด้วยการเสพสิ่งง่ายๆ ช้าๆ สงบๆ ในชีวิตทุกขณะที่มีให้ได้ก็ดีถมถืด

............................................................

เรื่องของนต ที่เนอร์สรายงานว่า นตเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย สนใจเรียนรู้

กินเก่ง ตอนกินจะทำท่าอร่อยสุดๆ ขยันเกาะยืน และเป็นตัวของตัวเองสุดๆ

ให้ทำอะไร ถ้ายังไม่อยากทำ ก็ไม่ทำ อยากทำถึงทำ

ให้นอนเบาะ ไม่ชอบค่ะ เธอจะกลิ้งก่ายไปมา สุดท้าย นอนขอบเบาะ

อาการนี้ เป็นที่บ้านเช่นกัน ชอบนอนขอบเตียง นอนทับขาแม่บ้าง พาดตัวแม่บ้าง กลิ้งทั่วทั้งคืน

นี่คือหนึ่งในเหตุผล ที่พรีมบอกเมื่อคืนนี้

“แม่ วันนี้หนูอยากนอนกับแม่กับน้อง”

“ได้สิ”

“แม่ต้องนอนกอดหนูนะ หนูอยากนอนกอดแม่”

“ได้ค่ะ แต่ต้องให้น้องกินนมแม่เสร็จก่อนนะ”

“แล้วน้องกินนมอยู่ เล่านิทานให้หนูฟังได้มั้ย”

“ก็ได้ กี่เรื่องล่ะ”

“สองเรื่องพอ”

“โห”

เล่าเรื่องแรก.... ขยะรีไซเคิล  พรีมชอบค่ะ

เล่าไป จบท้ายด้วยการบอกพรีมว่า การไม่กินเยอะ เป็นการไม่เพิ่มขยะให้โลกใบนี้เหมือนกัน

พรีมทำหน้ามุ่ย... ก็ยังเอาไปทำปุ๋ยได้นะแม่

อ๋อ เหรอคะ

เรื่องที่สอง ... ดอนนี่มีเพื่อน

เล่มนี้ พรีมขอเล่าเองให้แม่ฟังก่อน

“เช้าวันหนึ่ง ดอนนี่ออกมานั่งเล่นหน้าบ้านคนเดียว ท่าทางเหงามาก

แล้วก็เห็นเด็กอีกคนหนึ่ง นั่งอยู่อีกฟากหนึ่ง ดอนนี่เลยเดินไปหา แล้วก็พูดว่า สวัสดี..ฉันชื่อดอนนี่ เธอชื่ออะไร”

แล้วพรีมก็หันมามองหน้าแม่ แล้วก็ยิ้ม

“แค่นี้ ดอนนี่ก็ได้เพื่อนแล้ว หนึ่งคน หึ หึ”

หม่าม๊ายิ้มตอบ พรีมอ่านให้ฟังต่อ... พรีมอ่านหนังสือยังไม่ออกหรอกค่ะ พรีมอ่านจากรูปให้ฟัง

เล่าสามรอบ ไม่เหมือนกันทั้งสามรอบ

เหมือนแม่เล่าให้ฟังเลย คิก  คิก........ อือ ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ แหละ

เล่าเสร็จ แม่ขอให้พรีมนอน

นตนอนไม่หลับ คลานไปคลานมา บนตัวเราสองคน แม่ กับ พรีม

พรีมจั๊กกะจี๋ ก็หัวเราะ  นตมองพรีม แล้วก็กระดึ๊บไปใกล้หน้า แล้วก็อ้าปากอมแก้มพรีม

อันนี้แหละ จั๊กกะเดียมสุดๆ พรีมขยับหนี นตยิ่งขยับตาม รู้ว่าพรีมเล่นด้วย

พอนตตามพรีมไม่ได้ เพราะพรีมหนีไปอยู่ใต้ผ้าห่ม เอาแต่หัวเราะ

นตก็หันมาทางแม่ แล้วก็มาอมหน้าแม่แทน

แม่ก็ร้องสิคะ มันเสียวไง เรียกพรีมให้ช่วยด้วย

นตยกหัวขี้น มองหน้าแม่ แล้วก็ก้มลมอมหน้าแม่อีก ครั้งแล้วครั้งเล่า พรีมได้แต่หัวเราะอยู่ใต้ผ้าห่ม

สุดท้าย แม่ต้องเปิดผ้าห่มให้นตดูว่าพรีมอยู่ไหน ไปทำเจ่เจ๊บ้างสิ นตอ่ะ

นตไล่ตามพรีม เปิดผ้าห่ม แล้วร้อง ...จ๊ะ

พรีมยิ่งหนี ไม่ให้หา  เล่นแบบนี้อยู่นาน

หม่าม๊าเหลือบมองนาฬิกา สี่ทุ่มกว่าแล้ว ไม่ไหว เด็กๆ เอ๊ย เลิกเล่นได้แล้ว นอนอนอนอนอน

นตไม่ยอมหยุด พรีมเริ่มง่วง “นตอ่ะ เล่นอยู่นั่นแหละ หนูนอนไม่ได้เลยแม่ หนูขอไปนอนกับโกวเมย์ได้มั้ย”

“อ้าว ไหนว่าจะนอนด้วยกัน”

“นตดุ๊กดิ๊กทั้งคืน หนูนอนไม่หลับเลยแม่ เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูตื่นมาก็ปวดหัว งอแงอีกไง”

เหตุผลเข้าท่าเฟร้ย...........อ้าว ไปนอนเหอะลูกเอ๊ย

แล้วพรีมก็เดินลงจากเตียงไป หยิบชุดนักเรียน แล้วก็เปิดประตูลงไปอีกชั้นหนึ่ง หาโกวเมย์

..................................................................

อ๊ะ เจ่เจ๊แย่งซีน กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก

ที่เนอร์ส ตอนเย็นที่ไปรับเด็กๆ แล้ว นตก็จะขอเล่นเครื่องเล่นแล้วค่ะ

เล่นกันกับพรีม

ทุกครั้งที่หม่าม๊ารับนตแล้ว พรีมก็จะขออุ้มน้อง แล้วก็อุ้มไปที่เครื่องเล่นกันสองคนพี่น้อง

ใครๆ ที่ไม่เคยเห็น ก็จะร้องเสียว มองหาผู้ใหญ่ของเด็กสองคนนี้

...เอ พ่อแม่ไปไหน ทำไมปล่อยเด็กๆไว้ตามลำพัง

หึ หึ

พรีมวางนตลงเบาะปุ๊บ  นตคลานควับๆๆๆ

ปีนขึ้นทางลื่นสไลเดอร์ทันที ขึ้นไปยืนเหย็งๆ อยู่ เล่นกันกับพรีม

แม่ได้แต่ดูอยู่ห่างๆ เพราะมักบอกพรีมว่าให้คอยดูแลน้อง

สิ่งดีที่เห็นได้คือ พรีมมีความรับผิดชอบในการดูแลน้องระดับหนึ่ง ที่น่ารักมาก

นตเองก็รู้ถึงความอาทรของพรีม บางครั้งที่แม่ดุนต นตจะคลานไปร้องไห้กับพรีม เป็นภาพที่น่าชื่นใจ

ยิ่งได้เห็นพรีมโอ๋น้องล่ะก็ ใจละลายจริงๆ

อีกอย่าง นตเองก็มีพัฒนาการกล้ามเนื้อมัดใหญ่ที่ดี ปีนสไลเดอร์คล่องเชียว

แถมยังใจกล้า ไม่กลัวความสูงใดๆ (แต่นี่เป็นทักษะอย่างหนึ่งของเด็กวัยนี้ ซึ่งต้องระวังเป็นพิเศษ)

ว๊า  หกโมงเย็นแล้ว ไว้ต่อแล้วกันนะคะ

/ / /

(เก็บมาฝาก)

และเมื่อเวลาผ่านไป เราก็เรียนรู้ว่า..
บางเรื่องอาจจะดีกว่าถ้าเราละไว้อย่างนั้น
โดยที่ไม่ต้องพยายามทำความเข้าใจต่อ
เพราะเรามีเรื่องอื่นๆมากมายที่จะต้องคิดถึง

และไม่ว่าใครจะคิด จะทำอะไร
ชีวิตเราก็ยังคงต้องดำเนินต่อ...

เคล็ดลับชีวิต

แด่ทุกทุกวันที่ฉันได้ตื่น ลืมตา และ ส่งเสียงทักทายกับใจตัวเอง

.................

จักปล่อยวางสิ่งใด

มักไม่ค่อยได้ผลชัดเจนถึงความเบา สบาย

ได้มากเท่า กับ การปล่อยวางสิ่งในใจ

/ / /