สุข ... ให้ยิ่ง
สงวนลิขสิทธิ์ ตามพรบลิขสิทธิ์ 2539 ห้ามผู้ใดละเมิดไม่ว่าการลอกเลียน
หรือการนำส่วนหนึ่งส่วนใดของภาพ และ ข้อความ ในไดอารี่แห่งนี้ไปใช้ ทั้งโดยเผยแพร่และอ้างอิง
โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร จะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
ได้โอกาสละ พอดีค้นในการ์ดที่ชอบพกไปพกมาด้วย (ทำไมไม่รู้ กล้องก็ไม่มีติดมา ฮา)
มีรูปอยู่เซทหนึ่ง ในวันหยุด ที่เราสามคนอยู่ด้วยกันตามปรกติ
นตเล่นซุกซนตามประสาเด็กชาย
ปีนโต๊ะญี่ปุ่น ค้นรื้อของ
(ไม่เหมือนพรีมเลย พรีมไม่เคยทำอาการพวกนี้... เธอช่างเรียบร้อย จะเล่นของที่จัดให้เล่นเท่านั้น)
นตชอบจับสายเส้นต่างๆ โดยเฉพาะสายไฟ ไม่ว่าจะเสียบเต้าอยู่รึไม่ก็ตาม
นตจะต้องไปจับ เขย่าๆ ถ้าเผลอ ก็จะเอามาเรียนรู้ผิวสัมผัสด้วยปาก
นี่ก็เป็นเหตุผลหลักที่นตมักจะถูกหม่าม๊าดุ
และครั้งนี้ก็เช่นกัน นตคลานไปใกล้ทีวี
พรีมกดรีโมทปิดทีวีทันที
นตขัดใจ ล้มตัวลงนั่งที่พื้น แล้วก็ก้มหน้าลงตรงหว่างขาตัวเอง แล้วก็ร้องไห้
แจ๊.......ฮืออออออออออออ อ่ะ แจ๊...................
ก็นตไปหน้าทีวีทำไมล่ะ เจ้ก็ปิดสิ ดูใกล้ๆ ไม่ได้ไงนต ไม่เข้าใจเหรอ
แจ๊.......ฮืออออออออออออ อ่ะ แจ๊...................
มานี่ มานั่งตรงนี้.... พรีมตบพื้นข้างๆ ตัวเอง บอกนต
นตลุกขึ้น ไม่สนใจ หันไปจับสายไฟเครื่องเล่นดีวีดีตัวเล็กขนาดพกพา
นต ไม่เล่น เล่นไม่ได้ มันไม่ใช่ของเล่นนะนต
พรีมพูดตามที่เคยได้ยินผู้ใหญ่พูดบอกนต เวลานตเล่นอะไรที่เป็นเครื่องใช้ไฟฟ้า
หม่าม๊าหันไปดุนต
นต
เรียกแค่นี้แหละ เสียงดัง เสียงดุ แต่ได้พลังเหลือเกิน
นตร้องไห้ดังกว่าที่โดนพรีมดุอีก
พรีมเรียกหา นต เห็นมั้ยเจ๊บอกแล้ว มานี่ มานั่งตรงนี้ จะได้เปิดทีวีให้ดู
นตหันมองหน้าเจ่เจ๊ หันมองหน้าแม่ แล้วก็หันมองหน้าเจ่เจ๊อีกทีก่อนคลานเข้าไปหา
เจ่เจ๊เอื้อมมือไปโอบกอดนตไว้
แล้วก็ดึงเอนมาพิงตัวเองไว้แบบนี้
นตทิ้งตัวตาม ร้องไห้ ปากล่างสั่น ตามสไตล์นต (ทำได้ไงไม่รู้)
ไม่ร้องไม่ร้อง เจ่เจ๊อยู่นี่แล้ว โอ๋ นตก็อย่าดื้อสิ มันเล่นไม่ได้รู้มั้ย เจ่เจ๊บอกกี่ทีแล้ว
พรีมพูดบอก ........ 5555555555 น่ารักเนอะ
หม่าม๊าก็บ้าถ่ายไปเรื่อยๆ พี่น้องรักกันแบบนี้ อมยิ้มแก้มปริเลยค่ะ
นตชักรำคาญอ้อมกอดเจ๊
เจ่เจ๊มีเช็ดน้ำตาด้วยนะ แต่ว่า ตอนที่นตคลานมา เจ๊ก็กดรีโมทให้ทีวีทำงานแล้ว
สายตาที่มอง ก็เลยกลายเป็นดูทีวีไปซะนี่ ...... แต่เช็ดน้ำตาให้น้องนะคะ หึ หึ
นตชักรู้สึกว่า เจ่เจ๊ไม่ได้สนใจปลอบตัวเองเท่าที่ควร เลยเบี่ยงตัวหนี
อีกอย่าง อยากไปที่อื่นแล้วกระมัง
เจ่เจ๊ ปลอบน้องด้วย เป็นเจ่เจ๊ที่ดีจัง ดูแลน้องได้ดีจังค่ะ หม่าม๊าขอบคุณนะคะ
พรีมหันมายิ้มแบบนี้
แล้วนตล่ะ.... ยังเบะอยู่ อิอิ
แต่พอหม่าม๊ายิ้มให้ หายได้แล้ว เด็กงี้แงเอ๊ย
พรีมก็หัวเราะ
พอหันกล้องไปที่นต
นตก็เป็นแบบนี้.... ^^*
/ / /
แด่ทุกทุกวันที่เรารักกัน
แด่ทุกทุกวันที่เรามีกันและกัน
(เก็บมาฝาก)
เคยมีคนตั้งกระทู้ถามที่ winbookclub.com ว่า...
หากเปรียบชีวิตเช่นการเดินทางของสายน้ำ อาจไม่ครอบคลุมเรื่องชีวิตมากนัก
เพราะความจริง น้ำก็มีทิศทางและเป้าหมายของมันอยู่ดี อย่างน้อยก็เพื่อไหลไปสู่แหล่งน้ำอีกแหล่งหนึ่ง
หากลองไม่ไหลไปไหนดู นานวันน้ำนั้นอาจกลายเป็นน้ำเน่าก็ได้นะครับ
(นี่ยังไม่รวมถึงการรู้จักจุดไฟในชีวิตของเราอีกนะครับ ซึ่งตรงข้ามกับน้ำโดยสิ้นเชิง !)
ผมเพียงแต่คิดว่า เป้าหมายในชีวิตคนเราควรมี
แต่ไม่ควรละทิ้งความงามระหว่างการใช้ชีวิต (ในแต่ละวัน) เพื่อไปถึงเป้าหมายนั้นด้วย !
ส่วนการจะไปถึงเป้าหมายจริงหรือไม่นั้น เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ซึ่งขึ้นอยู่กับความตั้งใจและเดินหน้าไม่ถอยของแต่ละคน
.........................................
คำตอบ ที่ได้รับในมุมมองของคนที่ชื่อ วรินทร์ เลียววาริณ....คือ
น้ำอาจมีทิศทางการไหล แต่ไม่น่าจะมี "เป้าหมาย" นะครับ!
เพราะสายน้ำในโลกนี้เชื่อมต่อกันเป็นวงกลม ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
ไม่ว่าจะเชื่อมน้ำกับน้ำ น้ำกับไอน้ำ แต่ไม่มีจุดเริ่ม ไม่มีจุดปลายทาง
ประเด็นที่ผมบอกเป็นแค่ตั้งคำถามให้คนที่เชื่อว่า ชีวิต "ต้อง" เป็นอย่างนั้นอย่างนี้
ระวังจะตกในกับดักของความเชื่อนั่นเอง
อีกประการหนึ่ง
การใช้ชีวิตอย่างไม่มีจุดหมายเป็นคนละเรื่องกับการใช้ชีวิตตามยถากรรมนะครับ
จะเลือกทางใด จะทำอย่างไรก็ได้
แต่ไม่ตกอยู่ในกรอบที่เราสร้างขึ้นมาเองจนดิ้นไม่ได้ นี่ก็คืออิสรภาพของชีวิต
ในปรัชญาเต๋า จะบอกให้เราใช้ชีวิตแบบธรรมดา ที่เรียกว่า "อกรรม"
ไม่ใช่ไม่ทำอะไร แต่เดินชีวิตไปเหมือนสายน้ำ
เมื่อเจอหินผาก็ไหลอ้้อมไป เมื่อเจอรอยแตกก็แทรกเข้าไป
พูดง่ายๆ คือ ชีวิตเป็นเพียงการเดินทางท่อนหนึ่ง
หากช่วงเวลาของท่อนนั้นๆ ดี ก็ถือว่าเป็นชีวิตที่ดี
ดังนั้นจุดหมายจึงไม่ใช่เรื่องสำคัญ หรือหากว่าเป็นภาษาฝรั่งให้เท่ๆ
ก็คือ life is a journey, not a destination.
นี่เป็นแนวคิดอย่างหนึ่งครับ ใครจะเลือกใช้ชีวิตอย่างไรก็ได้ตามสบาย
แต่ที่เขียนมาก็แค่จะบอกว่า อย่าเพิ่งสรุปว่าชีวิตต้องเป็นอย่างนี้อย่างนั้น
....................................
เคล็ดลับชีัวิต
แด่ทุกทุกวันที่ฉันได้ตื่น ลืมตา และ ส่งเสียงทักทายกับใจตัวเอง
.................
ฉันเห็นด้วย ว่า ชีวิตเป็นดั่งสายน้ำ
นั่นคือการใช้ชีวิตที่เหมาะที่สุด ปรับสภาพ ความคิด ยกระดับจิตใจเราไปตามความเป็นจริง
ตระหนักถึงสิ่งที่เห็น สิ่งที่เกิด ทั้งภายนอก และภายใน
ชีวิตเป็นดั่งสายน้ำ
อาจมีบ้างที่ฝืนกฏธรรมชาติไม่ได้ ว่าน้ำย่อมไหลจากที่สูงไปสู่ที่ต่ำ
แต่ธรรมชาติ น้ำมันแปรสภาพได้ ระเหิดเป็นไอ ก่อตัวเป็นเมฆ หลั่งมาเป็นฝน
แต่กับจิตใจ อย่ายอมให้ไหลจากที่สูงไปสู่ที่ต่ำ
หากแต่พยายาม ยกระดับไว้
อย่างน้อย ถ้าไม่สูงขึ้น แต่ก็ไม่ใฝ่ต่ำกว่าเดิม
/ / / |
