“สงวนลิขสิทธิ์ ตามพรบลิขสิทธิ์ 2539 ห้ามผู้ใดละเมิดไม่ว่าการลอกเลียน
หรือการนำส่วนหนึ่งส่วนใดของภาพ และ ข้อความ  ในไดอารี่แห่งนี้ไปใช้ ทั้งโดยเผยแพร่และอ้างอิง
โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร จะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด”

จากหลายๆ คอมเมนท์ ทิ้งไว้ให้แม่ปูได้อ่าน ขอบคุณนะคะ

ดีใจ ที่ได้รู้ว่า หลายคน รักพรีม รักการเจื้อยแจ้วของพรีม

(ตอนนี้ รู้สึกพรีมชักพูดมาก จนบางครั้งอยากเอามืออุดปากพรีม โฮะ โฮะ

คำพูดของเกริ่นของพรีมเดี๋ยวนี้ คือ “แม่ แม่ ฟังหนูพูดหน่อยนะ”

แล้วจากนั้น เธอก็จะเล่าเรื่องนู่นเรื่องนี่ให้ฟัง

เฮ้อ....... แล้วจะให้พกอะไรกลับมาจากที่ทำงาน อีกล่ะคะ

ต้องกดสวิชปิดสถานะลูกเดียว

เพราะถ้าไม่มีแม่คนนี้คอยฟัง ยัยพรีมจะพูดบอกใครล่ะ

อ้อ..... อีกหน่อย ก็มีนต ลงเป็นตัวสำรอง คิก คิก)

.................................

กำัลังใจทุกวันนี้  เสียงทุกเสียงที่ก้องอยู่ในโสตประสาททุกวันนี้ ก็เป็นเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กคนนี้แหละค่ะ

รู้สึกดีที่สุด ที่รู้ว่า ในใจเด็กคนนี้ มีแต่ความห่วงแม่ เอื้ออาทรแม่ตลอด

โดยเฉพาะพักนี้ ที่รู้ใจแม่นัก พรีมหันกลับมาอ้อนแม่ ... แม่จ๋า อยู่ใกล้หนูหน่อย หนูเหงา

แต่จริงๆ ไม่อยากได้ยินพรีมพูดแบบนี้เลย ไม่อยากให้พรีมรู้สึกเหงา

มันทำให้แม่ฟังแล้วใจแป้วยังไงไม่รู้ เหมือนยังให้เวลาหนูไม่พอ สักที

โอ สังขารข้าหนอ ... ขอให้เจ้าฟื้นฟูโดยเร็ววันเถิด

(ไดวันก่อนบนอุบอิบ ว่าอยากกินนู่นกินนี่ สงสัย ปจดจะมา

ไม่น่าทักเลยค่ะ วันนี้มาละ ฮือ ฮือ........ ปวดหลัง ปวดท้อง แงแง)

.....................................

นอกจากพรีม ก็มีนต ที่คอยให้อ้อมกอดที่อบอุ่นแก่แม่

ทุกคราวที่หัวใจนิ่ง ก็จะรู้สึกฉ่ำตลอดเวลา มีภาพเด็กนต กำลังหัดทรงตัวจากท่านั่ง แล้วก็ทำท่าเอียงอาย

ก่อนจะอมยิ้ม ทำตามุ่งมั่น เดินก้าวมาหา .... นตขยันเดินจัง

เห็นแบบนี้ ให้คิดได้ว่า ต้องขยัน ต้องฝึกฝน มันจึงจะผ่านพ้น

จากยาก กลายเป็นเรื่องง่าย และ เป็นสิ่งธรรมดาไป

แม่ครับ นี่แหละ การเพิ่มทักษะในการใช้ชีวิต

โดนลูกสอนธรรมะให้นะคะนี่ อิ อิ

................................

บางภาพที่ปรากฏ ก็เป็นภาพนตนั่งรถขาไถ เดี๋ยวนี้ไถเก่งละ ถอยหน้าถอยหลัง มีเลี้ยวบ้างเล็กน้อย ฮ่าๆ

จงสนุกสนาน กับ ชีวิตเุถิดแม่

/ / /

ครึ่งเดือนนี้ ปะป๊าไปทำงานที่เวียดนาม

ขำพรีม วันที่ปะป๊าจะไป

พรีมบอกว่า ไม่ต้องมาบอกตอนที่จะออกไป

ให้รีบๆ ไป หนูรู้แล้ว

ถ้าเป็นแม่ แม่น้อยใจนะนี่

แต่นี่เป็นพ่อหนู  พ่อหนูคงไม่รู้สึกอะไร หรือไม่ ก็อาจจะดีใจซะ  หึ หึ

........................

ทุกวันนี้ เช้าก็มีโกว์เมย์ช่วยนั่งไปในรถ พาพรีมไปโรงเรียน

เย็นก็มีโกว์เมย์ไปรับเด็กๆ ที่เนอร์สก่อน

พรีมบ่น ว่าทำไมไม่ไปรับที่โรงเรียนเลย ทำไมต้องให้หนูมาเนอร์ส

“อ้าว ก็แม่ต้องทำงาน โกว์เมย์ก็ต้องนั่งรถออกมาจากที่บ้านไง”

“แล้วแม่ทำไมไม่ให้หนูเรียนพิเศษ”

“หนูอยากเรียนจริงเหรอ ไม่ใช่ว่า อยากเหมือนตอนเรียนซัมเมอร์

หนูจำได้ใช่มั้ย ว่าแม่สมัครเรียนให้หนู แล้วเป็นไง หนูล่ะ มีงอแงไม่อยากเรียนมั้ย

ถ้าหนูอยากเรียนพิเศษจริงๆ แม่จะให้เรียน แต่ห้ามเลิกกลางคัน ต้องเรียนให้ตลอด โอเคมั้ยล่ะ”

พรีมมองหน้า ทำหน้าขึงขัง

“ไม่อยากมาเนอร์ส อยากเรียนก็ดี หม่าม๊าจะได้ให้เรียนสมใจ ดีอีก ที่พรีมอยากเรียนเอง”

“แล้วแม่ให้หนูมาเนอร์สทำไม”

“อ้าว ก็ไม่มีใครไปรับหนูได้นี่ แม่ต้องทำงานไง ก็บอกหลายทีแล้ว

หนูก็รู้ว่าแม่เลิกงานเย็น มารับหนูบางทีก็คนสุดท้าย ใช่มั้ยล่ะ”

“งั้นหนูอยู่ที่เนอร์สก็ได้ หนูจะได้ช่วยดูน้อง”

“แม่ดีใจ ที่หนูอยากช่วยแม่ดูน้องนะพรีม ขอบคุณนะคะ”

ไม่รู้จะพูดบอกพรีมยังไงอ่ะ บางที คุยกะเจ้าเหตุผลอย่างพรีมนี่ก็เหนื่อยคิดนะคะ

ดีหรือไม่ดีเนี่ย  หึ หึ

...................

อาทิตย์กว่าแล้ว ที่พรีมช่วยแม่ คอยบอกทางให้คนขับแท๊กซี่

แรกๆ พรีมก็บอกด้วยเสียงค่อยๆ ไม่ค่อยมั่นใจตัวเอง

หลังๆ บอกพรีมว่าให้พูดฉะฉาน เสียงดังฟังชัด แล้วต้องรู้จังหวะในการบอก

ไม่บอกทางล่วงหน้าก่อนเกินไป ต้องคอยดูว่า เมื่อไรควรบอก อย่างไร

พรีมคอยสังเกตดูเวลาแม่บอกทาง แล้วพรีมก็ทำได้ดีทีเดียว

รู้จังหวะในการบอกทาง มีหลุดบ้าง บอกผิดบ้าง (จากซ้ายไปขวา)

แต่นี่คือ การเสริมสร้างทักษะของความมั่นใจในตัวเองอย่างหนึ่ง

“น้องพรีมคะ หนูช่วยแม่ได้เยอะเลยนะเนี่ย แม่ไม่ต้องเหนื่อยบอกทางคุณลุงเลย”

พรีมหัวเราะ ภูมิใจตัวเอง

“แต่นี่นะ ถ้าน้องโตขึ้น น้องคงอยากบอกทางด้วยเหมือนกัน แล้วคุณลุงจะฟังใครกันดีล่ะเนอะ”

“ก็ผลัดกันบอกสิแม่ หนูบอกบ้าง น้องบอกบ้าง จะได้ไม่ต้องทะเลาะกัน จะได้ฟังคนเดียว ไม่งง”

ดีจัง...... หัดแบ่งปันด้วย อิ อิ

/ / /

(เก็บมาฝาก)

.....เรื่องของ ทีวี..... ต่อค่ะ อิ อิ ....

ทีวีอาจไม่ใช่ต้นเหตุที่ทำให้เด็กน้อยตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมของ "เภทภัย" จากทีวี

ปัญหาที่แท้จริงอาจมาจากวินัยของพ่อแม่ผู้ปกครอง

หลายคนอาจเคยคิดที่จะปิดทีวีเพื่อลูก

แต่มีไม่น้อยที่ยัง "ปิดทีวี" ให้ตัวเองไม่ได้

หลายคนที่อ้างว่าไม่มีเวลาดูแลลูกแล้วปล่อยเป็นหน้าที่ของ "พี่เลี้ยงหน้าเหลี่ยม"

และยังมีข้ออ้างอีกหลายอย่างที่เกิดจาก "การขาดวินัยของพ่อแม่"

ลูกน้อยจะเป็นเทพบุตร เทพธิดา หรือซาตาน ก็ขึ้นอยู่กับการอบรมปลูกฝังพวกเขาในช่วงวัยอนุบาลนี้

แต่หากไม่ใส่ใจลูกตั้งแต่วัยนี้

ก็เท่ากับคุณทิ้งลูกไปแล้ว

ทั้งชีวิต...   

เคล็ดลับชีวิต

แด่ทุกทุกวันที่ฉันได้ตื่น ลืมตา และ ส่งเสียงทักทายกับใจตัวเอง

.................

ด้วยมายาของความอยาก

เรามักจะหาความสุขไม่ค่อยได้

เพราะอยาก ...  ไม่เคยหยุด

เมื่อใดก็ตาม ที่เริ่มคิดได้ว่า ไม่อยากมี ไม่อยากได้อะไร

เราจะเริ่มรู้สึกสุขได้ง่ายๆ สิ่งรอบตัว

ลองทำดูสิคะ

/ / /

วันนี้ รูปป๋มใหญ่กว่าเจ่เจ๊เนอะฮับ หุ หุ.... แย่งซีนนนนนนนน