สุข ... สำรวจ
สงวนลิขสิทธิ์ ตามพรบลิขสิทธิ์ 2539 ห้ามผู้ใดละเมิดไม่ว่าการลอกเลียน
หรือการนำส่วนหนึ่งส่วนใดของภาพ และ ข้อความ ในไดอารี่แห่งนี้ไปใช้ ทั้งโดยเผยแพร่และอ้างอิง
โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร จะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
ตั้งแต่จัดห้องใหม่ พรีมชอบที่นอนอันใหม่มาก
พรีมบอกว่า มันเ็ป็นมุมดูโทรทัศน์ของหนู
นตก็สนุกสนาน กับการรื้อ ค้น มุมของเล่นของตัวเองนัก
(กับทุกๆ คืนก่อนนอน ของพ่อครัวนตโตะ)
.........................
นับว่าเป็นนิมิตหมายที่ดี ของพี่กับน้องคู่นี้
ตอนนี้ รู้สึกว่า พรีมได้แม่มาเต็มๆ ในการเลียนแบบลีลาการดุ ไว้จะลงรูปให้ดู..กรั่กๆ
..............................
ตามธรรมชาติของเด็กชายนต ที่ไม่อยู่นิ่ง รื้อค้น คลาน เกาะยืน ปีนนู่น ปีนนี่ ตลอด
(นตโตะชอบชิม)
วันก่อนนู้น ไปรับนตที่เนอร์ส
รอรถมารับกลับบ้านนานไปหน่อย นตก็เลยคลานเล่นย้อนกลับเข้าไปในเนอร์ส
พรีมเดินตามประกบ หม่าม๊าก็คอยดูอยู่ห่างๆ ขออนุญาตพี่เลี้ยงตามเข้าไปดูเด็กสองคน
ห้องนต...อยู่ฝั่งซ้าย
ฝั่งขวา เป็นห้องเด็กโต สองขวบขึ้นไป มีห้องกินข้าว และห้องกิจกรรมที่มีบ้านบอลด้วย
ฝั่งซ้าย นตอยู่ครบสามห้องแล้ว แต่ฝั่งขวานี่สิ เป็นที่ที่น่าศึกษานัก มันมีอะไรรึ
ทหารพื้นราบอย่างนต ไม่ยอมทิ้งความสงสัยไว้เพียงแค่นี้แน่
ตอนนี้ที่สามารถพาตัวเองไปไหนต่อไหนที่อยากไปได้แล้ว ก็ต้องไปสิ เนอะ
(นตโตะ ... ชอบเคาะ ๆๆๆ แล้วก็เคาะ เคาะทุกอย่าง กับทุกอย่าง แม้กระทั่ง เคาะกับหน้าแม่...)
นตคลานนำหน้า หยุดหันหลังมาดูพรรคพวก คือ สองสาวแม่-ลูกนี้ เป็นระยะๆ
พร้อมกับชี้ไปข้างหน้า ห้องกินข้าว ทำปากเสียง ...อู้ ...อู้ ....เหมือนบอกว่า ทางนี้ ๆ
พรีมก็หัวเราะเดินย่องๆ ตามหลังนต พลางหันมากวักมือเรียกหม่าม๊าให้เดินตามไปดู
นตคลานเข้าไปในห้องกินข้าว ... เหมือนกับรู้ว่ามันมีประตูเข้าไปทางห้องกิจกรรมที่มีบ้านบอล
(นตโตะ ... ชอบซน ไม่สนว่า ง่วงรึเปล่า ต้องนอนได้รึยัง)
นตหันมาแล้วก็เปลี่ยนเป็นท่านั่ง ทำมือปิดปาก แล้วก็เงยหน้า ทำท่าหัวเราะดีใจ
จากนั้นก็ชูมือสองข้างขึ้นเหนือหัว พร้อมกวักมือหยอยๆ ทำเสียง ชี่ ชี่ ตาหยี เรียกเราสองคนตามไปในห้องนั้น
แล้วก็หันไปคลานซวบๆ เข้าไปในห้องอย่างไม่รีรอ
.... ได้เข้าไปสำรวจแล้ว นตหยุดคลาน ตามองไปรอบๆ
สงสัยคงนึกในใจ จะจู่โจมชิ้นไหนก่อนดี ของเล่นชิ้นใหญ่ๆ น่าสนใจทั้งนั้น
แต่อันที่อยู่ใกล้ที่สุดคือ ถ้ำรูปรถไฟ
ยัยพรีมวิ่งเข้าไปถึงก่อนนตเสียอีก แล้วก็กระโดดขึ้นคร่อม ก่อนหันมาถามว่า
แม่ หนูเล่นอันนี้กับน้องได้มั้ย
ก็เห็นอยู่ ว่าคร่อมไปแล้วนี่นา หึ หึ
พี่เลี้ยงเดินมามอง หัวเราะสองพี่น้อง ชี้นตใหญ่
บอกว่า เล็งมานานแล้ว สมใจล่ะสิ
นตนั่งแหงนหน้ามอง แล้วก็ยิ้ม ก่อนคลานไปยืนเกาะถ้ำรูปรถไฟ
สองพี่น้องเล่นกันแบบต่างคนต่างเล่น
เหมือนกับว่า ห้องนี้เป็นของเราแล้ว 55555555555
(นตโตะ ... ช่างสงสัย กับที่เก็บกุญแจของเจ่เจ๊)
หม่าม๊าหันไปบอกพี่เลี้ยงว่า ขอเด็กๆ เล่นกัน แป๊บนึงก่อนนะคะ
พี่เลี้ยงหันมายิ้ม... ไม่เป็นไรค่ะ ตามสบายค่ะ
หม่าม๊ายืนดูเด็กๆ เล่นกันได้แป๊บเดียว
นตก็เปลี่ยนใจละ ขอไปสำรวจห้องกินข้าวดีกว่า
นตคลานออกมาที่ประตูเดิม
หันซ้ายหันขวา ทางซ้าย เป็นประตูใหญ่ ออกไปทางด้านนอกที่ผู้ปกครองมารับเด็กๆ
ทางขวาเป็นแนวก๊อกน้ำ... อืมมม์ น่าสนใจ
ไม่รีรอ นตคลานซวบๆ แล้วไม่ช้า นตก็ไปถึงแนวก๊อกน้ำเตี้ยๆ สำหรับเด็กโต ไว้ล้างมือก่อน-หลังกินข้าว
ได้การล่ะ นตพยุงตัวเองเกาะขอบที่ล้างมือ เขย่งขามองว่ามีอะไรในนั้น
สายตานต จับจ้องกับถังเล็กที่เก็บน้ำยาล้างจานอย่างแน่วแน่ ก่อนที่จะพยายามเอื้อมมือไปจับ
หม่าม๊าเรียกบอกพรีมที่เดินตามมาพอดี ว่าน้องกำลังจะหยิบของค่ะ
เจ่เจ๊ที่แสนดีก็รีบวิ่งไปที่นต แล้วก็คว้าถังเล็กนั้นหลีกพ้นมือนตได้ทัน
นตมองตามถังเล็กที่ลอยหนีไป ... คงนึกในใจ อะไรกัน จะคว้าได้อยู่แล้วเชียว ... คิก คิก
หม่าม๊าหัวเราะ พรีมหัวเราะ ... ช้าไปแล้วนต พรีมบอกนต
นตทิ้งตัวลงนั่ง ก้มลงหว่างขาตัวเอง ร้อง ....แจ๊.....
(และก็นี่ พ่อครัวนตโตะ ..... กับเบื้องหลัง)
หม่าม๊าเดินไปอุ้มนตขึ้นมากอด แล้วบอกว่า เล่นไม่ได้ครับ เจ่เจ๊เลยไม่ให้นตจับไง
นตดิ้นหนีอ้อมกอดหม่าม๊า
หม่าม๊าเลยจับเดินออกมากลางห้อง ก่อนปล่อยนตลง หันหน้าออกไปที่ประตูใหญ่
นตนั่งนิ่ง ไม่ไหวติง เหมือนจะบอกว่า ยังสำรวจไม่เสร็จ ไม่ไปไหนทั้งนั้น
หม่าม๊ามองหน้าพรีม แล้วก็ขยิบตาให้
ก่อนเดินไปจูงมือพรีม
พรีมคะ ทิ้งนตไว้เถอะ นตเค้าอยากอยู่สำรวจต่อ เราไปเล่นสไลเดอร์ข้างนอกกันดีกว่าเนอะ
ทำไมล่ะแม่ ไม่อยู่ดูแลน้องเหรอ
ไม่ล่ะ พี่เลี้ยงเค้าจะกลับกันหมดแล้ว เค้าจะปิดไฟในนี้แล้วน่ะสิ
พรีมหันไปทางนต
นต ในนี้เค้าจะปิดไฟแล้วนะ ไปข้างนอกกันเถอะ
นตมองเราสองคนนิ่ง ไม่ขยับ
เห็นมั้ยพรีม นตเค้าไม่ไป เราไปกันเหอะ เดี๋ยวนตก็ตามมาเองแหละ
พรีมหันไปมองนต
งั้นถ้านตเบื่อ นตก็ตามเราสองคนไปข้างนอกเองก็แล้วกัน ระวังเค้าปิดไฟมืดๆ นะ มองไม่เห็นนะ
พอเราสองคนเดินออกจากประตูใหญ่เลี้ยวซ้ายไปทางออกเท่านั้นแหละ
นตก็คลานตามมา ร้องเรียกเสียงดัง ....แจ๊.....
ธ่อ นึกว่าจะแน่ อุ อุ
/ / /
(นี่คับ พ่อครัวนตโตะ กับ แม่ครัวใหญ่ พรีมมี่จัง)
แด่ทุกทุกวันที่เรารักกัน
แด่ทุกทุกวันที่เรามีกันและกัน
(เก็บมาฝาก)
คณุอาน่ได้มยั้
ถ้าคณุอาน่บทคาวมนี้ได้ คณุมีความคดิที่แขง็แรงพอ
สวคมรเลยนะ คณุอาน่ได้หรอืเลป่าล่ะ
มีแค่ 55 คนจาก 100 เท่านนั้แล่หะที่อาน่ได้
ฉนัไม่อายกจะเชอื่เลยว่า ฉนัเข้าใจสงิ่ที่
ฉนักำลงัอาน่อู่ยนี้
มนัเปน็ปฎกราากรณ์ของคาวมคดิของม์ษุยน
ผลการศกึาษวจิยัจาก มวหายิทัาลย แบมคิร์จด
ก่าลวว่า มนัไม่สคำญเลย
ว่าตวัอรัษกเยีรงถตอ้กูงหรอืไม่ในคำคำหนงึ่ มนัส
คำญแค่ว่า
ตวัอษักรแรกและตวัอษกัรตวัสดุทาย้ของคำนนั้อู่ยในตนำ
แห่งที่ถกูตอ้ง
ที่เลืหอนนั้มนัจะมวั่ซวั่อ่ายงไร คณุก็อาน่มนัได้อู่ยดี ไม่
มีปหญัา
ที่เปน็อาย่งนี้เราพะคาวมคดิของมษุน์ยนนั้ ไม่ได้
อาน่ตวัอษกัรทกุตวัซกัหอน่ย แต่อาน่เปน็คำเตม็ ๆ คำ
สดุยอดเลยใช่มยั้ล่ะ ใช่เลย
แต่ยงัไงฉนัก็คดิว่าการสกะดมนัสคำญันะ
ถ้าคณุอาน่บควาบมนี้ได้ ชว่ยสง่ตอ่หอน่ยนะ
......................................
จากบทความด้านบน
ให้ความคิดและมุมมองในชีวิตได้ว่า
ไม่ว่ามันจะอยู่ในตำแหน่งใด สถานะใด เวลาใด
มันก็หาหนีพ้น การมีต้นกำเนิด และ จุดจบของลมหายใจ เช่นเดียวกันไม่
ช่วงกลางของตัวอักษรแรก และ ตัวอักษรสุดท้าย ของ ชีวิต
มันจะมั่วซั่ว หรือ เรียบง่าย และ อาจสุขสมอย่างไร
มันก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ บังคับไม่ได้
แล้วคุณจะเสียเวลาพยายามเรียบเรียงมันให้ มันมีตัวสะกดถูกต้องอยู่ทำไม
จะเสียเวลาให้ความสำคัญ และ ทุ่มเทไป มันก็อาจเปล่าประโยชน์
ในเมื่อตัวแปรมันมีมากกว่าหนึ่ง คือ ตัวเอง
(เพราะแม่สอนเจ่เจ๊ให้ป๋มได้ยินเสมอว่า เป็นพี่น้องกัน เราก็ต้องรักกัน ..... คิก คิก)
/ / /
เคล็ดลับชีวิต
ถ้าเปรียบชีวิต คือการเดินทาง
ความหมาย ของจุดหมายปลายทาง ที่แท้จริง
มันควรให้ความรู้สึกอบอุ่น และใจสงบ เมื่อนึกถึงเสมอ
บั้นปลายของชีวิต ที่อยากให้เป็น
ก็เป็นเฉกเช่นนี้เช่นกัน
.
รู้รึยังว่า เจ้าจักแสวงหาเส้นทางใด
ที่มีปลายทางดังนี้ ... ฤาเจ้า
/ / / |
