“สงวนลิขสิทธิ์ ตามพรบลิขสิทธิ์ 2539 ห้ามผู้ใดละเมิดไม่ว่าการลอกเลียน
หรือการนำส่วนหนึ่งส่วนใดของภาพ และ ข้อความ  ในไดอารี่แห่งนี้ไปใช้ ทั้งโดยเผยแพร่และอ้างอิง
โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร จะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด”

ไม่ได้อัพไดมากี่วันแล้วนี่

.............................

ชอบจัง ห้องคาเฟ่ ของที่ทำงาน

เป็นมุมกินข้าว กินกาแฟ(เครื่อง) อันหอมกรุ่นของพนักงาน ที่เมื่อพาใครมาเยี่ยมเยียน ก็ชื่นชมนัก

ทุกเช้า ไม่ว่ามาถึงกี่โมง ก็จะต้องแวะไปแหมะสักแป๊บ

กินอาหารเช้า (ไร้เนื้อสัตว์) ของดิฉันเองค่ะ

เปิดหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น ไทยรัฐ / เดลินิวส์อ่าน

เห็นบทความหนึ่ง เขียนเรื่อง การใช้ไม้ยมก (ๆ)

เค้าบอกว่า ใช้สำหรับการซ้ำคำ วลี หรือ ประโยค

1. ซ้ำพยางค์– งั้นๆ อ่านว่า งั้น งั้น
2. ซ้ำคำ – ฉันอยากนอนตื่นสายทุกวันๆ อ่านว่า ...นอนตื่นสาย ทุกวัน ทุกวัน
3. ซ้ำวลี – มีบางช่วงของเวลาในแต่ละวันๆ อ่านว่า ...เวลาในแต่ละวัน แต่ละวัน

อืมม์ มันเป็นแบบนี้หรอกหรือ

ยังมีข้อห้ามในการใช้ไม้ยมกอีก จำได้คร่าวๆ อยู่ข้อเดียวว่า

ห้ามใช้ในคำที่ต่างหน้าที่ในประโยค เช่น คนคนนี้ ไม่ใช่ คนๆ นี้

เพราะ คน เป็นนาม และ คนนี้ เป็นสรรพนาม ทำหน้าที่ในประโยคต่างกัน

อีกหน่อย คงรู้เยอะกว่านี้ เพราะต้องเรียนใหม่ พร้อมๆ กันกับลูก นึำกดูแล้ว คงสนุกดี

ใช่.... ได้กลับไประลึกถึงความเป็นเด็กอีกครั้ง

ได้ล้างหม้อกันล่ะคราวนี้ อุ อุ

ว๊าววววววววว

(ว๊าวดี หรือ เตรียมปวดหัวดี กร๊ากกกกกกกกก

เอาเป็นว่า มองในแง่บวก สนุกไว้ก่อนนะแม่นะ อิ อิ)

/ / /

งานเยอะ ไม่ใช่งานอะไรหรอกค่ะ งานประชุม และ งานจัดการ (คน)

อันหลังนี่ งานหนักค่ะ ยากด้วย

รู้สึกได้เลยว่า เด็กรุ่นใหม่นี่ ชอบหลีกหนีปัญหา

ไม่ voice out ไม่ escalate ... และ จัดตารางความสำคัญไม่เป็น

เวลาเจออะไรกดดัน มักจะหาทางออกง่ายๆ ให้ตัวเอง ด้วยการ ... ไปจากมันซะ

อืมม์... มันไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาให้ตัวเองเลยนะคะ น้อง

/ / /

ทำให้มานั่งคิดได้ว่า

ในทุก ๆ สิ้นวัน ของ วันหนึ่ง ๆ (อ่านว่า วันหนึ่ง วันหนึ่ง... ใช่ป่ะ กรั่กกก)

สิ่งที่ควรตรวจดูตัวเอง เมื่อมีวัยวุฒิ และ/หรือ คุณวุฒิ ที่เพิ่มขึ้น

คือ ทักษะในการดำเนินชีวิตที่ได้สำนึกว่า มัน เพิ่มขึ้น หรือ ถดถอย เพียงใด

เท่านี้ ก็อาจเรียกสติ และ สัมปชัญญะ ที่ก่อให้เกิดปัญญา

อย่างน้อย ก็ได้รู้ปัญหาตัวเอง จะได้หาทางแก้ไข เนอะ

.......................

ตอนนี้ (เพิ่งมามีเวลาติดกระแสกับเค้า) น้องสาวเอาดีวีดีซีรี่เกาหลีมาให้  Coffee Prince

ดูแล้ว อยากตัดผมสั้นจัง 5555555 (คิดว่าตัวเองเป็นนางเอก ขำ ขำ)

นั่งดูได้สามแผ่น

แอบอิน ร้องไห้ไปกับความรู้สึกของความรัก

พอดูไป ก็ร้องไห้ไป แล้วก็คิดได้ว่า

คนเรานี้ ช่างติด และ หวงทุกข์เหลือเกิน 

เมื่อยามรัก ก็สดชื่น มีความสุข

พอคนที่รัก จากไป เพราะมีอีกคน ก็มานั่งทุกข์ ร้องไห้ จะเป็นจะตาย จับทำอะไรไม่ได้

สองปีผ่านไป คนรักกลับมาหาใหม่

ทำให้สับสน เหตุเพราะยังรัก

กับคำว่ารัก ถามว่า ยังรักอยู่้รึเปล่า

นางเอกให้คำตอบว่า ถ้ายังคิดถึง ยังอยากเห็นหน้า ก็นั่นแหละ คำตอบ

........เศร้าเนอะ อยากได้คืนกลับมา เมื่อนึกถึงตอนที่สดชื่น แต่ก็กลัว ไม่แน่ใจ กับความไม่แน่นอน

อีกอย่าง เรื่องรักของพระเอก...

พระเอกบอกว่า มันไม่รู้เปรียบเทียบกับอะไร

มันเ็ป็นดั่ง “ความเคยชิน” เหมือนต้องกินข้าว

คำนี้ ใำห้ได้คิดอะไรหลายๆ อย่าง เรื่องความเคยชิน

ได้คำมาให้คิดอีกหลายคำ หลายประโยค เรื่องของพระเอกกับพ่อ

ที่พูดบอกว่า “เวลาเราเสียใจกับอะไรนานๆ เรื่องนั้น/สิ่งนั้น มันต้องมีเหตุมากพอ”

...........เอ นี่ฉันอินกับหนังมากไปรึเปล่าเนี่ย..........

/ / /

(วันนี้ไม่มีเรื่องของเด็กๆ รูปก็ไม่มี 555555 บ่นไรไม่รู้ ไปรับลูกดีกว่า)

.....................

แด่ทุกทุกวันที่เรารักกัน

แด่ทุกทุกวันที่เรามีกันและกัน

เก็บมาฝาก

มาฝึกนิสัยเลิกหวงทุกข์กันดีกว่า

“เหตุแห่งทุกข์ทางใจที่ว่านั้นก็คือ อาการครุ่นคิดซ้ำซาก นั่นเอง

เพียงถ้ารู้ด้วยสติ เห็นตามจริง

ว่าอาการครุ่นคิดซ้ำซากก็แค่ของจรเข้ามา

ไม่ได้มีอยู่ก่อนในใจ

และไม่อาจคงสภาพคิด ๆ ๆ ได้ตลอดโดยไม่แปรปรวนไปเป็นระดับอ่อนแก่ต่างๆ

เท่านั้นก็ได้ชื่อว่าเหตุแห่งทุกข์ถูกจับได้ไล่ทัน ถูกแทรกแซง ถูกแทนที่แล้ว”

....................................

(เคล็ดลับชีวิต)

เมื่อใดก็ตาม ที่ได้น้อมดูใจยามที่สงบจากสิ่งต่างๆ รอบกาย

จะรู้ได้ถึงความหนัก เบาของใจ  เทียบจากธรรมชาติภายนอก

/ / /