<< September >>

S

M

T

W

T

F

S

31 

5 

7 

10 

11 

12 

13 

14 

15 

16 

17 

18 

19 

20 

21 

22 

23 

24 

25 

26 

27 

28 

29 

30 

<< 2008>>











สุข ... เล็กๆ น้อยๆ

“สงวนลิขสิทธิ์ ตามพรบลิขสิทธิ์ 2539 ห้ามผู้ใดละเมิดไม่ว่าการลอกเลียน
หรือการนำส่วนหนึ่งส่วนใดของภาพ และ ข้อความ 

ในไดอารี่แห่งนี้ไปใช้ ทั้งโดยเผยแพร่และอ้างอิง
โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร จะถูกดำเนินคดีตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
”

 

พักนี้ ใช้งานสังขารมากขึ้น

ในสภาวะของหญิงทำงาน ก็ใช้ทั้งแรงกาย และ แรงสมอง หนักเอาการอยู่

ในสภาวะของหญิงแม่บ้าน ก็ต้องสลัดคราบ เป็นแม่ที่ยิ้มแย้ม คุยเล่นกับลูกให้มากที่ให้ได้

 

แต่อาการล้านี่สิ สลัดไม่หลุด  สักเท่าไร

ต้องอาศัยการยืดกล้ามเนื้อ ทำทุกครั้งที่นึกขึ้นได้....แ ง่ ก

 

ระดูก็มาแล้ว โอย  ประดัง... นึกถึงคำสวดของ ขันธ์ 5......ของหนักจริงๆ

...................................

อาการตาแดงของพรีมหายแล้ว

หลังจากพาไปหาหมอ ได้ยาแก้อักเสบมากิน 1 ขวด พร้อมยาหยอดตา

พรีมเลยหยุดอยู่บ้านอีก 1 วัน ร่ำๆ อยากมาออฟฟิศแม่ แต่ไม่สบายอยู่บ้านดีกว่านะพรีมนะ

 

วันต่อมา เลยหอบนตขึ้นแท๊กซี่ ไป-กลับ กันสองคนแม่ลูก

ขำตอนบ่าย คิดถึงหมูพรีม

โทรไปหา เธอคุยออดอ้อน ให้มารับพรีม ไปรับนตด้วย......ธ่อ อย่าเลยลูก

พรีมบ่นว่าคิดถึงแม่ อยากอยู่กับแม่

แม่ว่า หนูอยากมาเล่นกับพี่ๆ ที่ทำงานแม่มากกว่าเน้อ

 

รับนตพากลับเข้าบ้าน เจอหน้าพรีม

พรีมวิ่งมากอด

“แม่ วันนี้วันอะไร”

“วันพุธสิคะ”

“แล้วคืนนี้เรานอนหลับพอตื่นมาแล้วทำอะไรกันดี”

“พรีมก็ไปโรงเรียน นตก็ไปเนอร์ส แม่ก็ไปทำงาน”

“ไม่อาว  หนูก็ไปทำงานกับแม่ นตไปเนอร์สไง”

“อูย ไม่ได้หรอก พรุ่งนี้อี๊นางลาพักร้อน แม่ทำงานคนเดียว ทำไมทันหรอก”

“แต่หนูอยากไปกับแม่นี่นา”

“ไว้วันหลังนะ งานแม่เยอะด้วยพักนี้อ่ะ แม่ก็ไม่สบายอยู่นะพรีม”

พรีมจิกหน้าใส่...........

แต่เด็กหญิงพรีม พักนี้น่ารักนักนะคะ

 

เช้าวันหนึ่ง กับบทสนทนาของเราที่เบาะหลังบนรถแท๊กซี่

“แม่ เมื่อไรน้องจะนอนไม่ร้องไห้ซะที”

“ไม่รู้เหมือนกัน แม่ก็เห็นน้องร้องไห้ทุกคืน ทำไมหรือคะ”

“แล้วน้องร้องไห้เยอะมั้ย คืนนี้”

“ไม่รู้สิพรีม บางวันก็เยอะ บางวันก็ร้องไม่กี่ทีค่ะ หนูอยากนอนกับแม่เหรอคะ”

“ใช่ หนูคิดถึงแม่ อยากนอนกอดแม่ เหมือนน้อง”

 

ใจละลายมั้ยคะ โดนแบบนี้

ได้ยินที ก็กระชุ่มกระชวย ช่วยให้หายเหนื่อยล้าได้อย่างมหัศจรรย์

 

หม่าม๊าไม่ตอบ ยิ้มให้พรีม พรีมยิ้มตอบ แล้วก็กลายเป็นเด็กกระดูกไม่มี

นั่งพิงแม่ซะติดประตูรถ แม่เกือบเป็นกล้วยปิ้ง นตนั่งก็ซบอกอยู่ซะด้วย

แล้วพรีมก็เอามือมาลูบหัวเข่าซ้ายของแม่

มือพรีมมาสะดุดเอากับหนังถลอกของแผลที่เข่า เพราะอาการของโรคสะเก็ดเงิน

 

“แม่ยังไม่หายอีกเหรอ”

พรีมก้มไปดู

“ไม่หายหรอกค่ะ มันเป็นๆ หายๆ ค่ะลูก”

“เป็นอะไร”

“เค้าเรียกว่า สะเก็ดเงิน ผิวหนังแม่ตรงนั้นไม่สบาย มันชอบอักเสบ

แล้วมันก็จะแดงเป็นแผล บางทีก็คัน หนังตรงนั้นมันจะแข็งๆ แล้วก็ลอกตัว

แล้วหนังใหม่ก็จะสร้างขึ้นมาแทน เป็นแบบนี้เปลี่ยนไปมาค่ะ”

“แล้วแม่เจ็บมั้ย”

“ถ้าเกามากๆ ก็เจ็บ แม่ก็ไม่ไปสนใจมัน มันก็ไม่ค่อยรู้สึกว่าคันค่ะ”

พรีมขมวดคิ้ว ทำหน้าเหมือนสงสารแม่

 

“แต่ตอนที่แม่มีพรีมอยู่ในท้อง แม่ไม่เป็นเลยนะ มันหายไปเลย

แต่พอแม่คลอดหนู มันก็กลับมาเป็นอีก”

“แล้วตอนท้องน้องนตล่ะ”

“ตอนท้องน้องนตก็ยังเป็น เข่าไม่สวยเหมือนตอนท้องพรีมค่ะ”

“ทำไมล่ะ”

“ไม่รู้สิ มีพรีมในท้องแล้วแม่ร่างกายแข็งแรงมั้ง”

 

พรีมยิ้มกว้าง มองตาแม่

“งั้นหนูกลับเข้าไปอยู่ในท้องแม่ใหม่เอามั้ย แม่จะได้หาย”

“โห ตัวแบบนี้ กลับเข้าไปได้ยังไง ไม่ไหวมั้ง”

“หนูก็จะเสกให้เหลือตัวเล็กนิดเดียว แล้วกลับเข้าไปอยู่ในท้องแม่ไง

หนูจะได้เป็นน้องของนต มีนตเป็นพี่ นตจะได้ดูแลหนู”

 

“โถ เจ่เจ๊อยากให้แม่หาย หรืออยากให้มีพี่คอยดูแลกันแน่นี่”

พรีมบิดอาย “อยากให้แม่หายด้วย อยากมีพี่ด้วย”

“พรีมก็มีเฮียฟลุ๊คนี่คะ หรือว่าเฮียฟลุ๊คดูแลพรีมไม่ดี”

“ดี  แต่เฮียฟลุ๊คไม่ได้อยู่กับหนูตลอดนี่นา”

“อ้าว เป็นงั้นไป งั้นย้ายไปอยู่กับเฮียฟลุ๊คเอามั้ยล่ะ ย้ายบ้านกัน”

“อึ๋ย ล้อเล่นนะ”

“ไม่ได้ล้อเล่น”

“ไม่คุยแบบนี้แล้ว ร้องเพลงกันดีกว่า แม่อยากฟังเพลงอะไร”

555 เปลี่ยนเรื่องซะงั้น เจ่เจ๊นี่

 

/ / /

 

แด่ทุกทุกวันที่เรารักกัน

แด่ทุกทุกวันที่เรามีกันและกัน

 

(เก็บมาฝาก)

พระราชดำรัสในหลวง 

เรื่องความเพียร

การสร้างสรรค์ตนเอง การสร้างบ้านเมืองก็ตาม มิใช่ว่าสร้างในวันเดียว

ต้องใช้เวลา ต้องใช้ความเพียร ต้องใช้ความอดทน เสียสละ

แต่สำคัญที่สุดคือความอดทนคือไม่ย่อท้อ

ไม่ย่อท้อในสิ่งที่ดีงาม

สิ่งที่ดีงามนั้นทำมันน่าเบื่อ

บางทีเหมือนว่าไม่ได้ผล ไม่ดัง

คือ…ดูมันควรทำดีนี่ แต่ขอรับรองว่า การทำให้ดี ควรต้องมีความอดทน

เวลาข้างหน้าจะเห็นผลแน่นอนในความอดทนของตนเอง

พระบรมราโชวาท พระราชทานแก่นักเรียน นักศึกษา ครู และอาจารย์

ในโอกาสเข้าเฝ้าฯวันที่27 ตุลาคม 2516

Posted on Fri 11 Jul 2008 14:52

Comment
เป็นไงค๊า ... ช่วงงานงานยุ่งเหรอคะ ... พลาดหลายนัดแล้วน๊า คิกคิก
littlepalmy.diaryclub.com   
Thu 31 Jul 2008 1:51 [12]

มีลูกสาวเนี่ยดีจังอ้อนดีค่ะ
น้าอ้อย   
Thu 24 Jul 2008 9:39 [11]

Take care นะค่ะ

บทสนทนาของน้องพรีมวันนี้ทำเอาซึ้งเลยค่ะ เป็นห่วงแม่ปนอ้อนนิดๆ น่ารักจัง
cfocusc.diaryclub.com   
Tue 22 Jul 2008 17:21 [10]

น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกก อ่านแล้วนึกภาพออกเลยอ่ะคะพี่ปู

คิดถึงนะค๊า ทำไงน๊า จะผอมเหมือนพี่ปู รู้ละว่าไม่ต้องกิน แต่มันทำไม่ได้นี่นา 5555
littlepufy.diaryclub.com   
Tue 22 Jul 2008 15:59 [9]

คิดถึงจัง
chanita.diaryclub.com   
Mon 21 Jul 2008 10:17 [8]

ไม่ได้แวะมานานเลยครับ สบายดีไหมครับ
hidhamma.diaryclub.com   
Fri 18 Jul 2008 19:14 [7]

555 เจเจ่อยากกลับไปเป็นเด็กอีก

ไม่มีรูปดูเลย ที่ทำงานก้อบล๊อก

โปรแกรม โฟโต้ ไว้เหมือนกัน อิอิ
omtang.diaryclub.com   
Wed 16 Jul 2008 12:22 [6]

อ่านแล้ว คิดถึงเจ้าพรีมจังเลย.. ทำไมเดี๋ยวนี้ น่าร๊ากเนอะ..

ชอบรูปที่เอามาแปะอ่ะ น่ารักดี และก็พอเข้าใจว่า ทามมาย แม่ปู ผอมลง ผอมลง..
ป้าไก่(แม่สมาร์ท)   
Mon 14 Jul 2008 11:02 [5]

เด็กๆบ้านนี้น่ารักมากๆค่า ^^
bemyfriend.diaryclub.com   
Sat 12 Jul 2008 10:16 [4]

เจ่เจ้น่ารักอีกแล้ว

ไม่มีรูปแต่นึกภาพออก ^^

รักษาสุขภาพนะคะ
nongnun.diaryclub.com   
Sat 12 Jul 2008 9:56 [3]

แหม น้องพรีมขา ถ้าเข้าไปในพุงแม่ตอนนี้ อี๊นึกสภาพแม่ของหนูไม่ออกเลยค่ะ ฮ่า ฮ่า

ยัยปู กลายเป็นกล้วยปิ้งไปเลยใช่ป่าว โด๊ปหน่อยซิเพื่อน
bankiebenzie.diaryclub.com   
Fri 11 Jul 2008 16:44 [2]

โถ น้องพรีมคงอยากนอนกอดพี่ปูมากเลยนะคะ

ไม่เคยได้ยินโรค "สะเก็ดเงิน" เลยค่ะ ไงก็ขอให้พี่ปูหายขาดนะคะ
หรือว่า...ต้องให้น้องพรีมกลับเข้าไปในท้องจริงๆ น้อ...อิอิ
tomdome.diaryclub.com   
Fri 11 Jul 2008 15:30 [1]


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกตัวเลขก่อนส่ง